یادگاردوست

زندگی دوگانه من

yadegardust — Sat, 14 Nov 2009 09:11:18 GMT

آرزوی عروس شدن چیزی بود که هیچوقت جزو رویاهام نبود. در خودم نمیدیدم لوندگونه رفتار کنم و برای کسی جذابیت جنسی داشته باشم. میگم جنسی چون تفکیک جذابیت برای من یا جنسیه یا رفتاری. مطمئن بودم برای اونایی که لااقل یکبار با من صحبت می کنند این جذابیت رو دارم که مکالمه رو ادامه بدم و دیدارها رو به دفعه های بعد بکشونم اما هیچوقت به ظاهرم اعتماد نداشتم. اونایی که منو دیدن میدونن که زیاد اهل رسیدن به ظاهرم نیستم. نه اینکه شلخته رفتار کنم اما معمولا کسی به خاطر قیافه یا تیپم جذبم نمیشه.بنابراین همیشه تجرد رو در زندگی آیندم میدیم چون حس می کردم ازدواج ایرانی که توش باورها- سنتها و حرف و حدیثها زیاد دخیله برای آدمی با روح آزاد من شاید مثل زندان باشه. پس زندگی من تبدیل شد به دنیای بی هویت تک جنسی.

وقتی پارسال همین موقع ها بعد از یکسال و نیم من و موقشنگ شروع کردیم به نامه نگاری یکسری از سوء تفاهم ها و ترسها در من از بین رفت و دیگه جدی تر از گذشته به این آدم فکر می کردم اما باز این ترس تقیدی که ازدواج داشت برام مساله بزرگی بود. هرچه بود توی صحبتهای قبل از ازدواج – رفتن پیش مشاور- خوندن کتابی که درباره رفتارها و تفاوتهای مردها نسبت به زنها خریده بودم و خوندمش ب و رفتارهای این آدم بعد از ازدواج و زندگی باهاش کم کم کمرنگ شد به طوری که اون روح نا آرام و طغیانگر من این روزها کمتر تو زندگیم دیده میشه و منو اونقدر آروم کرده که برای همه اونهایی که سالهاست منو میشناسند باور نکردنیه.

یکی از مزایای ازدواج با موقشنگ به نوع شغلش بر میگشت . اینکه در ماه ما 15 روز کنار هم هستیم و خب این دوری از خیلی جهات به بهتر کردن دید من کمک کرد و خب رابطه ما رو دو گانه کرده یعنی موقعیکه نیست صحبتهای ما حول محور خودشناسی یا گفتن ترسها- شک ها - یا مشکلات رفتاری که دوست نداریم در خودمون ببینیم و سعی می کنیم با حرف زدن درباره شون بهترش کنیم می چرخه و مسلما این دوگانگی زندگی باعث شده که زندگی من در این مدت به دو دوره (اومدن موقشنگ به رشت و رفتنش از رشت ) تقسیم بشه. یعنی بودنش منو به یک زن مسئولیت پذیرتر تبدیل می کنه زنی که سعی می کنه شریک کارهای زندگی مشترک باشه . اما وقتی دوران مجردی میرسه دوباره اون بی قیدی مجردی در من زنده میشه. یعنی مثلا رختخوابها جمع نمیشه. ظرفها هروقت عشقم بکشه شسته میشه و خب تفریحات مجردی با دوستان توی برنامه های هفتگی گذاشته میشه و تنهایی جالبی که فقط توش خودتی و کارایی که دوست داری انجامش بدی.مثلا خوشنویسی یا نوشتن.

موقشنگ راست میگه من هروقت دغدغه دارم می نویسم و اگه این روزها در نوشتن تنبل شدم در نداشتن سوژه نیست حس می کنم به مرحله ای رسیدم که با کمی فکر کردن می تونم خیلی از دغدغه هامو خودم حل کنم و لازم نیست بلند فریاد بزنم. دومین دلیل تنبلیم بر میگشت به جریانات بعد انتخابات که یه جورایی منو خفه کرد و تا مدتها بغض داشتم و هرچی به ذهنم میرسید در حد یه گذر سریع از ذهن بود و همت نمی کردم بیام پشت کامپیوتر و تایپ کنم. سومین دلیلش مسافرتهای زیادی بود که توی این چندماه رفتیم و حس نوشتن رو خیلی در من کمتر کرد اما توی این مدت بیشتر روی خوشنویسی تمرکز کردم و توی امتحان مرحله خوش دومین نمره رو گرفتم و دارم برای مرحله عالی توی خوش نویسی تمرین می کنم.

پ.ن : راستش هنوز نفهمیدم آرامش موقشنگ باعث شده من اینقدر آروم بشم یا خط و خوشنویسی و سر و کله زدن با روح و مرکب و دوات و شعر در هر حال این آدمی که این روزها بهش تبدیل شدم واسه خودم بیشتر از هرکس دیگه جالب شده. ( من و آرامش درونی چیز عجیبیه که هضمش واسه خودم هنوز صقیله) راستش از شما چه پنهون باورم نمیشه آدم شده باشم.

تابعد...

زنانگیهای من

yadegardust — Tue, 06 Oct 2009 22:51:18 GMT

زنانگیهای من اسم دفتر خاطرات جدیدیه که از عیدماه توش شروع کردم به نوشتن و خب طبق معمول همه دفتر خاطراتی که تا پیش از این داشتم نوشته هام بر میگرده به روزهای پر دغدغه ای که از نظر ذهنی به شدت توش درگیری فکر ی دارم و خب برای حل این دغدغه ها معمولا می نویسم تا بتونم خوب تجزیه و تحلیل کنم. معمولا به نوشته های قبلی بر نمی گردم مگر بعد از چند ماه که دیگه اون دغدغه ها یا کمرنگ شده یا تونستم حلشون کنم. دیدم بعد اینهمه غیبت و صغری –کبری چیدن از اینکه اینترنت نداشتم کمی از اون یادداشتهایی رو که تو اون دفتر نوشتم و دیگه توی وبلاگ به صورت پست نذاشتم بنویسم تا بدونید در عرض این مدت فکر و ذهنم مشغول چه چیزهایی بوده. البته این پست کمی طولانی شده ولی خوندنش خالی از لطف نیست مخصوصا برای اونایی که میدونم یواشکی اینجا رو می خونند.

88/1/16

چیز خیلی جالبی که من توی این رابطه می بینم و خیلی خیلی زیاد هم مشهوده راحتی و کمک دو طرف ماجراست به بهتر کردن روابط شخصی. اینکه ما بدون خجالت از ترسها، تردیدها، شک و دودلی و ... خودمون حرف می زنیم و دیگری خوب گوش می کنه و تاجایی که بتونه کمک می کنه که ترس شخص دیگه کمرنگ تر بشه فکر می کنم به خاطر پایه محکم دوستی قبل از ازدواجمون باشه. هرچی بیشتر میگذره خوشحال میشم از انتخابی که کردم.

88/1/22

نمیدونم موقشنگ الان عاشق بعدها چه جوری میشه و عشقش به داغی روزهای اوله یا نه اونم میره جزء دسته مردان خسته از زندگی و زن و کار. امیدوارم به اون مرحله نرسونمش. چیزیکه نگرانم می کنه همین مساله است که ما توی دوره میانسالی از هم ،از زندگی ، از باهم بودن کلافه بشیم.

88/1/31

آویشن توی این برهه زمانی که من بیشتر از همیشه نگران انتخابی بودم که می خواستم بکنم مثل فرشته نجات بوده. حسهای خوبی که از ازدواج و از شرایط تازه زندگیش به من منتقل کرد برام تازه بود. آویشن من دخترک 11 ساله دیروز و زن 28 ساله امروز . قرار شده همه نامه هایی رو که من براش نوشته بودم به خودم بده. خودمم همین رو می خواستم. اون نوشته ها بخش اعظم من خالص اون موقع رو به من نشون میده.سوای اینکه شاید یه روزی بعد مرگم بچه هایی که فضولند براشون جالب باشه یه دختر تین ایجر چه طوری میدیده و چه طور فکر می کرده و چه دغدغه هایی داشته!

12 ... روز دیگه عروسیمه و من هنوز باور نمی کنم نوبت من رسیده .مسخره است.

88/2/2

کلافه ام فقط همین. دلم می خواد زودتر این اوضاع تموم بشه. جایی که هستم دیگه اصلا اتاق سابقم نیست. فقط تخت تخت منه. هیچ روحی توی این فضا جاری نیست.هیچ جایی از این اتاق نشانی از هویت فردی من نداره. ناراحت کننده است.دیگه جای شوخی و مسخره بازی هم نیست.یه واقعیت تلخ و حقیقی به اسم زندگی هست که این روزهای بی هویتی رو واست رقم می زنه. یکی توی بلوغ که بین دنیای کودکی و بزرگسالی در نوسانی و هیچ جا جای تو نیست یکی این روزها و دیگری بعد از زمانی که دیگه زن شدی و وقتی توی جمع دخترا میری نمیدونی باید کجا بری؟کجا بشینی؟چه حرفی بزنی؟

... نوع نگاه من به مقوله دوست داشتن خیلی با نگاه موقشنگ نسبت به این مساله فرق داره و شرمنده شدم از دوست داشتن های خام و نپخته خودم در طول این سالها که اغلبش یا با ول کردن اون آدم خاتمه پیدا می کرد یا با فرار من از مهلکه. اونقدر شرمنده موقشنگ شدم که تو بغلش گریه کردم. گریه ای که واقعا خالصانه بود. نه اینکه بخوام خودمو لوس کنم. گریه ای ناشی از کوچکی روح من.خدایای این آدم منو وادار می کنه که یاد بگیرم چه طور دوست داشته باشم!!

88/2/10

بر خلاف دخترها که برای رفتن از خونه پدری ناراحتن من همچین حسی ندارم.شاید دلیلش اینه که جایی که میرم میدونم کسی توشه که منو دوست داره و از ابراز دوست داشتنش به من خجالت نمی کشه که اجازه میده منم توی ابراز دوست داشتنم راحت باشم و خب برای من با رفتار واکنشی بیرونی این یعنی ایده آل.شایدم دلیل بهترش این باشه که توی اون خونه حس امنیت و آرامش و انرژی مثبت موج میزنه . جایی که دیگه نقش n ام یک خانواده نیستی و به نوبه خودت نقش اول زندگی میشی.

... در هر حال این روزها سرخوشم بخاطر این انتخاب و گیجم از این همه سرعت توی پرسه ازدواج.ازدواج مقوله ای بوده که هضمش سالها برای خودم سخت بوده حالا چرا اینقدر راحت دارم باهاش کنار میام واقعا نمیدونم و عجیبه.

88/2/12

امروز روز عروسیمه و ساعت 25/7 صبحه و من منتظرم که موقشنگ دنبالم بیاد. اینکه امروز چه اتفاقی میفته و عروسی چه جوری برگذار میشه و چند نفر مهمون داریم همه و همه واقعا مبهمه . فقط دوست دارم زودتر زندگیمو شروع کنم.

88/2/14

خیلی آرامش دارم و این برای من تجربه جدید و جالبیه. خونه خودم. همسر خودم . عشق خودم که برای ابراز احساساتش خودشو سانسور نمی کنه.

88/2/16

4 روز از ازدواجم میگذره. چیزهای زیادی هست برای فکر کردن روشون،برای نوشتن، برای یک دل سیر حتی گریه کردن. نگاه که می کنم می بینم مرز بین یکنواختی زندگی آدمها حتی از یک مو هم باریکتره و واقعا نمی دونی بفهمی کجای راه داری مثل باقی آدمها مسیر رو طی می کنی یا اصلا تو از کجا میدونی که متفاوتی؟!! تا اینجای راه فهمیدم زندگی منم مثل خیلی از زنهای دیگه است. فقط نوع نگاه من دست خودمه که زندگی خودم رو کنار یک مرد بد ببینم و رنج بکشم یا خوب به قضیه نگاه کنم و عاشقانه تا انتها پیش برم.

88/2/20

درسته خیلی کارام زیادتر از قبل شده و مسئولیت بیشتری رو باید بپذیرم و کارایی رو انجام میدم که قبلا نمی کردم اما حس خوبی دارم از این نوع زندگی. شاید این اولین باره که من درست تصمیم گرفتم پنیرم رو جابجا کنم.

88/5/1

زندگی من بالا و پایین زیاد داشته و هنوزم داره و خیلی از اینها ناخودآگاه به گذشته من بر میگرده و ریشه در گذشته ای داره که خیلی از اونها رو یادمه و خیلی ها رو فراموش کردم و یا به صورت ترس در وجودم رخنه کرده. من کجای زندگیم؟!!!

88/6/11

لحظه هایی هست که به دوران کودکیم بر می گردم و معمولا این برگشتنها چیز خوشایندی نیست. همون ترسهای کودکانه ای که همیشه نگران این بودی که مامان یا بابا دیگه دوستت نداشته باشند و چون بچه ناخواسته بودی مدام این نگرانی توی دلت ول میزد که شاید اگر من نبودم مامان و بابا خوشحالتر میشدند یا وضع زندگی بهتر از اینی میشد که الان هست. این روزها که دوست داشتن مو قشنگ شروع شده دوباره اون ترس سک سکی می کنه و گه گداری منو می ترسونه که نکنه اگه من نبودم این آدم شادتر، راحت تر و بی دغدغه تر زندگی می کرد؟!!

پ.ن مهم : اینها فقط سطرهایی از همه اون نوشته های بوده که من توی اون روزها تو دفترم نوشتم و حال آپ کردن وبلاگ اصلا نبوده . امیدوارم از خوندنشون دچار سوء برداشت نشید که به فلانی پشیمون شده. من هنوز تو فاز گلابی خورده هام.

تابعد...

از اینجا شروع شد...

yadegardust — Wed, 19 Aug 2009 06:59:18 GMT

از اینجا شروع شد. دقیقا خرداد ماه بود و یه سری کارای نیمه کاره خونه مونده بود که وقتی موقشنگ برگرده انجامش بدیم. نصب ماهواره مهمترینش بود. برای همین توی تب و تاب داغ انتخابات و حواشی اون و متاسفانه روزهای اولیه اعتراضات من بودم و صدا و سیمای ایران و یه مشت دروغی که هر روز و هر شب تحویل ملت میدادن. یادم نمیره وقتی از سر هیجان روز 23 خرداد ساعت 6 از خواب پاشدم تا ببینم کی تو انتخابات برده نمی تونید بهت و شوکی رو که به من وارد شده بود تصور کنید. نه این امکان نداشت!!! و

لی داشت. تا زمانی که ماهواره بذاریم کار هر روزم این بود که صبحها به بوبو زنگ بزنم و ازش بخوام اعم اخباری رو که توی ماهواره گفته میشه به من بگه و مقالات خوبی که از اینترنت میگره برام کنار بذاره تا وقتی رفتم خونه شون بخونم. سرعت اینترنت هم که اون روزها بدجور روی اعصاب آدم راه میرفت. اینکه این وسط چندبار اشکم در اومد و چند بار با دیدن مراسم خاکسپاری سهراب حالی به حالی شدم بماند. بماند که وقتی عکسها و اخبار و میشنیدم چقدر از حس نفرت پرشدم. بماند که تا الان طاقت نیوردم صحنه مرگ ندا رو کامل ببینم . بماند که الان وقتی یه بسیجی میبینم چقدر حس انزجار پیدا می کنم. نمی خواستم با تمام این حسهای بد و احساس تنفر نسبت به بخشی از مردم بنویسم. دوست نداشتم نوشته هام رنگ و بوی سیاستی داشته باشه که همه میدونیم پشتش به کجاها بنده و چقدر تاریک و سیاهه. پس تنها کاری که این روزها کردم این بود که از زندگی و کشف خودم توی موقعیتهای مختلف زندگی مشترک لذت ببرم.

و اما برادر پاپتی بابت دعوتم به بازی قانون ممنون.راستش خیلی با خودم کلنجار رفتم که زودتر بنویسم اما نشد. دیدم تمام اون خاطرات کودکی یکمرتبه ریختن سرم و راستش ترسیدم .متاسفانه روبرو شدنم با قانون خیلی سیاه بود بنابراین منتظر موندم از اون ترس دور بشم تا بنویسم.پس بابت این تاخیر طولانی منو ببخش.

دقیق یادم نیست چند ساله بودم 8 یا 9 فقط میدونم تابستون یکی از اون سالهایی که بچه مدرسه ای بودم و طبق معمول همه بعد از ظهرهای تابستون که با التماس مامان میرفتیم توی کوچه تا با بچه هابازی کنیم دیدم پسرای محل بدو دارن میرن سر کوچه تا مراسم دور شهر چرخوندن یه زندانی محکوم به مرگی رو که موهای سرش رو چهار راه زده بودن ببینن. شاید توی اون روزها برای پسر بچه های هیجان زده و تخس محل دیدن یکی با موهای چهار قسمت شده خنده دار به نظر میرسید نمیدونم!!

الان که بیشتر نگاه می کنم به این اتفاقات تمام وجودم لبریز از تنفر میشه نسبت به تمام کسایی که به عنوان یک انسان انسان دیگه ای رو شکنجه میدن و بر میگردم به اون روز تابستون که با بوبو از شهرداری رشت رد میشدیم و چرثقیل بزرگی دیدیم که یه آدم با گردنی آویزون ازش تاب میخورد .تنها چیزی که از اون روز یادمه دیدن مردم زیادی بود که برای دیدن مرگ اون آدم زیر جرثقیل جمع شده بودن و عکس العمل بوبو که فوری جلوی چشمهامو با دستهاش گرفت و بلافاصله ما رو از کوچه پس کوچه ها رد کرد تا بیشتر اون صحنه رو نبینیم. درباره این موضوع حرف نزدم تا امروز که میخوام بگم برای یه دختر بچه به اون سن و سال این قانون لعنتی خیلی بی منطق بود اون روزها با عقل کودکانه ام نمی تونستم بفهمم که چرا یکی رو اینجوری باید بکشن و چرا این همه آدم طاقت میارن جون دادن یه آدم رو ببینن و منقلب نشن و اصلا چرا محکوم به مرگ؟؟؟

بعدها که بزرگتر شدم شدیدا از اعدام بیزار شدم حس می کردم هرچقدر یک آدم جانی و گناهکار باشه من به عنوان یک قاضی در جایگاه قضاوت حق این رو ندارم که زندگی رو از کسی بگیرم و به نظرم بدترین شکنجه برای چنین آدمی زنده بودن اما زندانی بودنه که رفتن لحظه لحظه عمرش رو به چشم ببینه و فکر کنه . البته اگر فکر کنه !!

نمیدونم من که قاضی نیستم.

پ.ن : بعد از دوماه سکوتم رو شکستم و از این به بعد می نویسم.خیلی چیزها دارم بنویسم از این دوره جدیدی که توشم.

تابعد...

شرح ماوقع

yadegardust — Thu, 18 Jun 2009 12:23:18 GMT

با وارد شدن به چهارمين سال وبلاگ نويسي و كند شدن خطوط اينترنت در شهر رشت ؛ دل و دماغي براي نوشتن شرح ماوقع آنچه كه در شهر ما اتفاق افتاده خيلي در من كم شده .شايد بيشتر بي انگيزگي من در ننوشتن مطلب بر گرده به ترسي كه اين روزها در من هست و مانع ميشه مثل خيلي از مردمي كه توي تهران يا شهرهاي ديگه به علت مخالفت در تقلب فاحشي كه در انتخابات رخ داده از خونه بيرون برم و اعتراض كنم. حس مي كنم دقيقا شبيه همون آدم بزرگهايي شدم كه مسافر كوچولو دركشون نمي كرد . اين حس ترسو بودن باعث ميشه از خودم خجالت بكشم.هرچند در آخرين روزهاي انتخاباتي من تصميم گرفتم مثل خيلي از مردم راي بدم اما اون شور حال 2 خرداد در من نبود و نیست که متاسفانه این روزها از راي خودم دفاع كنم.

شهر رشت همپاي با تهران و ساير شهرهاي بزرگ ايران اعتراضات خودش رو از روز يكشنبه صبح شروع كرد به طوري كه دانشجويان دانشگاه گيلان در روز يكشنبه دانشكده فني و انساني رو تحت كنترل خودشون در ميارن و همون روز بعد از ظهر با تجمع در دانشكده علوم پايه واقع در منظريه رشت تحصن اعتراض آميزشون رو ادامه ميدن. روز دوشنبه دانشجويان امتحانات دانشكده فني- معماري – انساني رو لغو مي كنند و دانشكده كشاورزي رو هم تحت كنترلشون در ميارن كه با شناسايي و تهديد عده اي از دانشجويان توسط نيروهاي لباس شخصي و همكاري دانشگاه در حمايت از دانشجويان اعتراضات دانشجويي با هماهنگي و مديريت خوبي جهت دهي ميشه ,به طوري كه بر اساس گزارش عده اي از دوستان كه در بعد از ظهر روز يكشنبه در دانشكده علوم پايه در تحصن شركت داشتند درهاي دانشگاه توسط كاركنان دانشگاه بسته شد و مانع حضور نيروهاي ب س ي ج- و نيروهاي موسوم به لباس ش خ ص ي در دانشكده شدند. يكي از شعارهاي دانشجويان در اون روز " نيروي انتظامي سبز تو هم قشنگه " بوده. طبق صحبتهاي دانشجوياني كه در اين تحصن شركت داشتن نيروي انتظامي در اون روز نهايت همكاري رو در كنترل اوضاع و كمك به دانشجويان انجام داد.

براي اينكه تجمع به ضرب و شتم دانشجويان توسط ب س ي ج منجر نشه رئيس دانشگاه اجازه ميده كه سرويس دانشجويي وارد دانشكده علوم پايه بشه اما به محض بيرون اومدن سرويسها نيروهاي ب س ي ج ي با حمله به شيشه هاي اتوبوس و ايجاد سر و صدا فضاي رعب و وحشت در دانشجويان ايجاد مي كنند به طوري كه عده اي از دخترهاي داخل سرويس غش مي كنند و دست عده اي از پسرها توسط شيشه هاي شكسته شده خونريزي پيدا مي كنه. در ادامه حمله نيروهاي لباس ش خ ص ي به مردمي كه در كنار دانشكده علوم پايه شاهد اين تجمع اعتراض آميز بودن نيروهاي بسيجي با شلاق- ب ات و م- و شوك الكتريكي عده اي از مردم رو مجروح مي كنند.

در ادامه تظاهرات دانشجويي همزمان با راهپيمايي اعتراض آميز تهران مردم از دانشكده علوم پايه به سمت پارك شهر و استانداري سابق حركت مي كنند كه با توجه به مشاهدات شخصي خودم نيروهاي ب س ي ج ي ب ات و م به دست مردم رو متفرق مي كنند . شنيده شده كه در يكي از مناطق شهري رشت به يكي از شهروندان شليك شده . البته درباره صحت و سقم اين خبر من بي اطلاعم!!!!

پ.ن 1: با توجه به حضور من در يك هفته نامه سراسري جديد در شهر رشت به تيتر اول روزنامه از طرف اداره ارشاد اشكال شديد گرفته شده و فعلا نشريه ما تا معلوم شدن وضعيت اعتراضات دست نگه داشته و شماره اين هفته به زيرچاپ نرفته.

پ.ن2: چهارسالگي وبلاگ نويسيم اين روزها در عزاي عمومي شهرونداني كه توي اين راهپيماييها كشته شدند گم شد.

پ.ن 3: امروز در مسجد فاطميه شهر رشت در منظريه رشت كه محل دائمي نيروهايي ب س ي ج ي هست قراره به احترام كشته شدگان تجمع صورت بگيره كه من هنوز اطلاعي درباره اين تجمع ندارم.

پ.ن۴: به علت کندی خطوط اینترنت در سمت محل زندگی خودم این پست از خانه پدری اپ شده تا اطلاع ثانوی از خواندن نوشته های شما محرومم.

تابعد...

همه مردان رئیس جمهور

yadegardust — Thu, 04 Jun 2009 08:43:18 GMT

با توجه به اینکه این روزها پای صحبت هر کس می شینی روند برگزاری انتخابات و رئیس جمهور احتمالی زیاد شده و همه به نوعی برای خودشون مفسر وقایع 4 ساله ایران و مسائل بین المللی شدند، منم توی این جریان جوگیری اخیر یک مرتبه گیر افتادم شاید هم بهتر بگم یه جورایی بر سر دوراهی رای دادن و ندان موندم . اینکه توی این 4 سال چه بر سر ایران و اقتصاد وابسته به نفتش اومد و ذخیره ارزی کجا رفت و سهم من و شما از پول نفت ایران چرا سر از غزه و لبنان و القاعده در اورد جای تعمق زیاد داره. اینکه چرا اون شور 2 خرداد سال 76 دیگه در من نیست شاید بخاطر چیزهای زیادی بوده که دیدم. یادم نمیره اون سال ما رای اولی بودیم و امتحانات ثلث سوم بود و ما تو دبیرستان شاهد درس می خوندیم. جنجال بوسیده شدن عباس کیارستمی توسط ژولیت بینوش موقع گرفتن جایزه نخل طلای کن لابه لای شور انتخاباتی زود گم و گور شد و کسی اونقدر شور حسینی اش بر انگیخته نشده بود که فریاد وامصیبتا سر بده که هنر ما به سمت و سوی ابتذال کشیده شده و بحث بردن و نبردن خاتمی اونقدر ما رای اولی ها رو سر شور اورده بود که توی اون جزیره زنان تحت کنترل ناظم و مدیر یواشکی برای خاتمی تبلیغ می کردیم و بعد از بردنش اونقدر دچار این یقین بودیم که آری " مردی می آید کسی بهتر کسی که مثل هیچکس نیست " که باورمون نمیشد سید همیشه خندان شاید 4 سال بعدش برای موندنش توی عرصه سیاست گریه سر بده و بگه نذاشتن من کار کنم .

اینکه چقدر توی اون هیجان بردن خاتمی احساس بودن می کردیم بماند. اما چیزی که الان بر سر اون دختر بچه پر شر و شور افتاده اینه که با وجود خبرنگار شدنش یه کرکره بزرگ و کلفت جلوی چشماش کشیده و گوشاشو با چوب پنبه بسته و خودشو از جریان انتخابابت دور نگه داشته و یه جورایی این کشور و سیاستش براش بی اهمیت شده.

مناظره تلویزیونی احمدی نژاد و موسوی رو که میدیدم خیلی خوشحال شدم که 4 سال پیش توی اون انتخاب بین بد و بدتر گیر نکردم و اصلا رای ندادم. هرچند این روزها فکر می کنم می خواستم با رای ندادنم یه جورایی دهن کجی کنم به سیاستمدارا و اجازه ندم که به شور سیاسیم توهین بشه. یعنی بد رو بخاطر اینکه بدتره نیاد روی کار مجبور نشم انتخاب کنم. حسی که دیشب بعد از دیدن مناظره کاملا بچگانه احمدی نژاد دیدم این بود که وای خدایای این آدم اصول اولیه یک مناظره سالم رو بلد نیست چه طوری این 4 سال ایران سرپا موند ؟!!! نه اینکه موسوی خیلی عالی توی این مناظره جواب داد اما همون آرامشش موقعی که انگشت اتهام احمدی نژاد سمتش بود- همون طبقه بندی و کلاسه شده صحبتهاش با مثالهای خاصش که بیشترش به کارها و رفتارهای ناپخته سیاسی احمدی نژاد بر می گشت- همون جسارتش در تذکر دادنش به احمدی نژاد موقعی که وسط صحبتهاش پریده بود باعث شد که ملت ایران بعد از سالها چیزی رو در رسانه ملی ببینند که به نوعی بی نظیر بود. اینکه احمدی نژاد دیشب خیلی بی کله به امپراطوری خاندان هاشمی توی تلویزیون تهمت زد دو حالت داره 1 – این آدم ترسی از این افراد نداره و می خواست شجاعت و جسارتش رو به مردم زود باور ایران نشون بده 2-این آدم با مظلوم نمایی توی تلویزیون به کل ملت ایران در همه جای دنیا بفهمونه که در عرصه رقابت تنهاست و کله گنده های مملکتی طرفدار رقیبش هستن و اصلا این رقابت منصفانه نبوده و نیست و اینجوری عده ای از آرا رو به سمت خودش متمایل کنه.

آیا دلیل حمایت خیلی از آدمهای مهم سیاسی از موسوی به کار آمدی این آدم بر میگرده یا دلیلش حذف احمدی نژاد از پست ریاست جمهوری ایرانه یکی از اون مورادیه که خیلی برام جالب شده. هنوز برای رای دادن قانع نشدم. چه فرقی می کنه تمام این 4 نفر برای حفظ نظام تلاش می کنند اما با روی کار اومدن کی وجهه سیاسی و بین المللی ما کمتر از بین میره و کمتر به ایران و ایرانی جماعت توهین میشه الان مهم تره. مسلما دوران نخست وزیری موسوی و اصلا خود این آدم که سالها پشت پرده انقلاب بوده و یک مرتبه رقیب سر سخت احمدی نژاد شده باید برای مردم ایران جای سوال باشه. دلم برای دختر- پسرای تازه بالغ شده که این روزها به امید از بین رفتن گشت ارشاد توسط موسوی حامیان مرد سبز پوش شدند بیشتر می سوزه. حس می کنم شعور سیاسی خیلی از ماها طی سالهای 76 تا 88 طی فراز و فرودهایی نظیر قتلهای زنجیره ای- 18 تیر- کوی دانشگاه- بستن روزنامه ها- و .... از اشتیاق به انفعال تغییر پیدا کرده و خیلی از جونای اون موقع دل و دماغ سال 76 رو ندارن و اگر هم رای میدن بازهم انتخاب بین بد و بدتره. وشاید منم جزء این دسته بشم ؛ هنوز نمیدونم.و وای به حال جونای سال 88 که امیدوارم بعد از 4 سال مثل من سرخوردگی پیدا نکنند.

پ.ن : از همه دوستان به علت اینکه مدتها نظری توی وبلاگهاشون نمی نویسم عذر می خوام. سرعت اینترنت اینقدر اینجا بده که برای نظر دادن کلافه میشم. امیدوارم به زودی طی امدادهای غیبی (لطف همسر جان) ما هم از اینترنت ADSL بهره مند بشیم.

تابعد...

لطفا لبخند بزنید!

yadegardust — Wed, 20 May 2009 13:37:03 GMT

یکم بچرخ. اینجا که رسیدی به دوربین نگاه کن یه چشمک بزن . لبخندی بزن که همه دخترای مجرد به حالت غبطه بخورن. رسیدی به مادر داماد خم شو زمین رو عینهو کشتی گیرا ببوس. سعی کن به بابای داماد که رسیدی گونه هات قرمز بشن که همه فکر کنن عروس نجیبی وارد این خانواده شده .همچین که یه درختی دیدی پشتش قایم شو تا داماد بخت برگشته مثل شاهرخ خان از بالای درخت سک سک کنه و تو مثل گلابی خورده ها براش عشوه خرکی بیای.خدایامتنفر بودم از این کارا. همه تلاشمو کردم تا جای ممکن زیر بار این ژانگولر بازیا نرم و نیفتم تو دام مسخره بازیهای تازه مد شده عکاس و فیلمبردار که فکر می کنند همه دخترا عشق سوفیا لرن شدن دارن و چون عروسن می تونند به اندازه مدلهای مجله ( پ ل ی ب و ی ) جلوی دوربین راحت باشن.

خدا میدونه برای پیدا کردن یه آتلیه عکاسی که منو مجبور به این حرکات سخیفه نکنه چقدر گشتیم . زبونمون مو در اورد به عکاس حالی کنیم به پیر به پیغمبر هنر عکاسیت برامون مهمه نه هنر ماستمالیزاسیون با فتوشاپت و اصلا ما چیزی به اسم آلبوم ژورنالی نمی خوایم و چهارتا عکس ازمون بگیر کلک کارو بکن و ولمون کن بذار بریم.

چقدر زر زر کردم بیخیال تانگو رقصیدن بشیم که آخه نه بابای ما رقاص بود نه مامانمون و اصلا من غیر از رقص قاسم آبادی که مال ولایتمونه رقص دیگه ای بلد نیستم ننه ات خوب بابات خوب بخاطر پر کردن فیلم عروسی نذار مسخره خاص و عام بشیم که بوبوی بنده اولین نفریه که به ریشم میخنده فیلمبردار قبول نکرد که نکرد.

از صدقه سر دوستانمون عروسی چیزی در حد کازینو رویال شد یعنی اینقدر دختر و پسر اونجا رو پیست رقص ول میخوردن و می رقصیدن که فیلمبردار من و موقشنگ رو وسط جمعیت گم کرد . خلاصه اینکه من از عروسیم هیچی حالیم نشد چون یا در حال گاز گرفتن این و اون بودم یا در حال احوالپرسی و خوش و بش و شلنگ تخته انداختن.بگذریم.

همیشه میدونستم بالقوه توانایی خوب بودن و خوب شدن رو دارم واگه این خوب شدن به صورت بالفعل در نمیاد بستر مناسبی براش محیا نیست. از تمام این شوخی ها گذشته به زندگی تازه آغاز شده خودم که نگاه می کنم و به عکس العملهای رفتاریم از خودم – انتخابم- روشی که استفاده می کنم برای ارتباطم با موقشنگ راضی راضیم. شاید خیلی زود باشه برای تجزیه و تحلیل خیلی از چیزها اما برای منی که مرتبا خودم رو حلاجی می کنم و قاضی شدیدا سختگیری برای خودم هستم حس می کنم دارم پایه های زندگی رو اینبار کج و کوله بنا نمیذارم.

از صدقه سر خوندن نوشته های خیلی از وبلاگ نویسها- از تجزیه و تحلیل زندگی خودم توی این 3 سال و خرده ای که گذشت – از رو راست بودنم با موقشنگ سعی کردم چیزهای خوب رو در خودم تقویت کنم و تلاش کنم رفتارهای خام خودم رو در قبال خیلی کارها کمتر کنم. این چیزهای خوب صرفا کدبانو گری یا احساس مسئولیت نسبت به زندگیم نیست. این چیزها برای من طبقه بندی شده و کلاسه شده است و به نسبت اولویتی که برام دارن پر رنگ یا کمرنگش می کنم و ایمان دارم که اگه همین حساسیت و شفافیت رو با خودم و موقشنگ داشته باشم کمتر دچار سوء تفاهم های رایج اغلب زن و شوهر میشم. البته الان اینها در حد ادعاست تا عملی کردن تک تک اولویتها خیلی راه هست.

در هر حال چه من یک زن شاد و راضی از کار در بیام یا یک زن ناراضی که مدام زیر آبی میره بخش اعظم این اتفاق به خودم برمیگرده که چقدر میخوام و تلاش می کنم که خوب زندگی کنم و برای این خوب زندگی کردن چقدر از غرور و منیت و ... خودم میگذرم.

و سر آخر اینکه من بعد چند هفته تاخیر برگشتم به دنیای وبلاگ نویسی و فعلا ادامه اش میدم.

پ.ن : این روزها تو فاز نیمه مجردی هستم یعنی موقشنگ رفته بیل بزنه و آخ یک حالی میده توی خونه خودت باشی و هر کاری دلت خواست انجام بدی و کسی نپرسه جوجو داری چه غلطی می کنی

تا بعد...

مسافر كوچولو

yadegardust — Thu, 30 Apr 2009 06:43:03 GMT

درست حس و حال مسافر كوچولو رو دارم موقعي كه اختركش رو تميز مي كرد. اين مدت كه آروم آروم همه وسايلم رو از اتاقم بر ميداشتم حس مي كردم عين مسافر كوچولو قراره به مسافرتي برم كه پر از اتفاقهاي عجيب وملاقاتهاي تازه با افراديه كه تو مسير زندگيم قرار مي گيرند و به نوبه خودشون تغييري تو مسير زندگيم ميدن. كمتر از دو روز ديگه به عروسي مونده و اين روزها خونه تازه من آروم آروم شكل واقعي يك خونه رو به خودش ميگره و اونقدر تازگي و انرژي و آرامش توش موج ميزنه كه بر خلاف دخترها كه موقع رفتن از خونه پدري ناراحتن من خوشحال و خندان دوست دارم برم توي اون خونه بلكه از اينهمه تلاطم دروني راحت بشم و كمي زندگي رو آرومتر بگذرونم. آويشن حرف قشنگي ميزد مي گفت: ازدواج باعث ميشه تو آدمي بشي كه دوست داري باشي. كارايي رو مي كني كه دوست داري انجام بدي چون هيچكسي هيچ پيش زمينه ذهني ازت نداره و ازدواج فرصت خوبيه براي بهتر شدن. و باز به قول آويشن ازدواج بهانه ايه براي اينكه ديگران تو رو بيشتر جدي بگيرن.اين روزها كم كم به حرف آوي ايمان ميارم كه شايد اين راهي باشه براي رشد شخصيتي آدمها و اين خودماييم كه مي تونيم همونجوري كه سالها زندگي مي كرديم زندگي كنيم يا تصميم بگيريم انسان متفاوت تري باشيم. هرچند هميشه ازدواج رو براي همه تصور مي كردم الا براي خودم. هرچند به قول دوستانم ازدواج من شوك بزرگي براي خيلي ها بود. هرچند خيلي از آدمهايي كه تصوراتشون درباره من – نوع نگاهم به مقوله ازدواج- حق و حقوقم- كارهاي روتين زندگي و غيره و ذالك زمين تا آسمون با من و ايده آلها وطرز تفكراتم فرق مي كرده ولي اين روزها وقتي به عكس خودم كنار موقشنگ نگاه مي كنم دختري رو ميبينم كه مصممه خوب زندگي كنه و اين چيزيه كه تازگي ها در من ايجاد شده. راسخم براي بهتر شدن. بگذريم حرفها دارم براي نوشتن ولي فرصت نيست فقط بدانيد كه 1-10 فروردين درستراس ساعت 12 ظهر عقد ما تمام شد و تنها روز زندگي ما خواهد بود كه از 24 ساعت ما 12 ساعت مجرد بوديم و 12 ساعت متاهل!! 2- شايد اگر دوستم آويشن نبود من چنين تصميم مهمي رو نمي گرفتم. مديون تمام راهنماييها و هل دادنهاي خواهرانه اش هستم و شرمنده مهربانيش وقتي ديدم از نروژ براي عروسي من اومده. آبجي چاكرمنديم دربست. 3-هميشه از عروس شدن و لباس عروس پوشيدن و توي يك شب مورد توجه يك عالمه آدم واقع شدن متنفر بودم. متنفرم كارايي رو انجام بدم كه مجبورم و خدا ميدونه چقدر بايد عكاس و فيلمبردار و باقي متخصصين ژانگولربازي رو به سرحد جنون برسونم تا كارايي رو انجام بدم كه عروسهاي ديگه انجام ميدن . 4-خدارو هزاران بار شكر كه ازدواج و ديد زن من شوهر من توي ما به وجود نيومده و رابطه هنوز به همون صورت دوستانه و صميمي خودش باقي مونده. هرچند به قول موقشنگ تفكيك اين دوتا خيلي سخت ميشه ولي براي من به شخصه اين رابطه اينقدر كارساز بوده كه تونستم تمام ترديدها- شكها- ترسها و خيلي از مسائل ريز و درشتي رو كه مي تونست براي شروع يك زندگي دردسر ساز باشه بخاطر نوع رابطه اي كه داريم حل كنم. 5- و ديگه اينكه همچنان تصميم دارم بنويسم و ازدواج مانع وبلاگ نويسي من نخواهد شد. شايد بنابه دلايلي مجبور به خودسانسوري بشم هنوز نميدونم. تا اينجاي كار تمام نوشته هاي ما يواشكي توسط موقشنگ عزيز خوانده شده از اينجا به بعدش الله اعلم. 6- در ضمن مثل سنجد برميگردم حتما تابعد...

اگر فردا بیاید...

yadegardust — Fri, 10 Apr 2009 21:45:18 GMT

لازم نبود آسمون به زمین بیاد یا قمر در عقرب بره تا من چنین تصمیم بزرگ و عجیبی بگیرم . فکر نمی کنم به غیر از خودم به کس دیگه ای توی اون لحظه فکر کرده باشم که گفتم بله من هستم.من نیاز به یک اطمینان خاطر داشتم از کسی که قرار بود انتخابش کنم تا یه مسیری رو با هم طی کنیم. تا کی و کجا و چه وقت رو واقعا نمیدونم. فقط مطمئن بودم که اینبار من خود خودمم بی هیچ نقشی . بی هیچ تظاهر و پرده ای . بی هیچ دروغی از زندگی گذشته و بی هیچ اما و اگری.

اینکه برای خیلی از آدمهای دور و برم که من رو بهتر میشناسن خبر ازدواجم تکون دهنده و شوک آور بود بابت اینه که من در فکر ازدواج- تعهد- مسئولیت پذیری یا در فکر درگیر شدن شدید از نظر احساسی به کسی نبودم. من به شدت می ترسیدم از روزی که از خود واقعیم دور بشم. یعنی اونقدر درگیر کارهای روتین زندگی بشم که یادم بره چی می خواستم از زندگی و روح من بین چرک لباس و پاک کردن لکه روغن از روی گاز دست و پا بزنه و بشم نمونه بارز یک زن مستاصل که از زندگیش کلافه شده.

خیلی زوده که بخوام بنویسم آدمی رو که انتخاب کردم متفاوت از مردهای دیگه است. اما شاید همین برای من کافی بود " این شخص من رو همینجوری که هستم با همه کله شقیها- با همه ترسها و تردیدها برای یک شروع- با همه یاغی گریها و عصیانها و ... خیلی چیزهای دیگری که در من هست و دخترهای دیگه کمتر انجامش میدن پذیرفته " بی اینکه بخواد یا سعی کنه من رو تغییر بده. من کنار این آدم خود خودمم.

1- این روزها به شدت درگیر سر و سامان دادن به خونه ای هستم که قراره از این به بعد من کدبانوش باشم و اگر کمتر می نویسم یا به کسی سر نمیزنم از این جهته.

2- از اونجایی که جد اندر جد من معلمند و دوتا خانواده فرهنگی به تور هم خورده و هم خودم و هم موقشنگ یه زمانی معلم بودیم تاریخ عروسیمون رو 12 اردیبهشت یعنی روز معلم گذاشتیم تا یه حالی به جماعت معلم داده باشیم.

3- یادمه چند سال پیش مدیر ( حاج واشنگتن) پستی در باب ازدواج – مهریه و شرایط سخت ازدواج نوشته بود که من در کامنتی براش نوشتم مخالف همه این رسم و رسوماتم اما چون هنوز نمی دونستم چقدر برای زندگی خودم قدرت اجرایی دارم نتونستم توی بحثی که تو کامنت دونیش راه افتاده بود کمکی کنم. اما الان می تونم بگم مهریه من یک جلد قران ( ترجمه بها الدین خرمشاهی) و دو جلد دیوان شمس تبریزی شده. برای اینکار دلایل خاص خودم رو داشتم که شاید با معیارهای حال حاضر ایران و دیدی که نسبت به مهریه- طلاق و رسومات رایج هست نخونه. در اینکه ازدواج ریسکه شکی ندارم اما ترجیح دادم خودم رو با معیارهای خاصی که دلم می خواست ارزش گذاری کنم و به مردی که به عنوان شریک زندگی انتخابش کردم اطمینان داشته باشم .همین. ( در ضمن به هیچ وجه داغ نبودم و جو گیر نشدم هر کس دیگه ای هم بود من مهریه نمی گرفتم و سر این خواسته ام جنگیدم )

4- لحظه هایی هست توی زندگی من که نمیدونم چه طوری باید بابت به وجود اومدنش شکر کنم. تمام اون گریه های شبانه تمام اون خرد شدن روح- تمام اون دست و پا زدن و گیجی تمام شد. این روزها به عقب که نگاه می کنم تجربه می بینم و لطف خدا در آزمایشی که هرچند سخت بود اما کمک کرد تا غرورم رو کنار بذارم و کاری کنم که زندگیم رو عجیب تغییر داد.

5- و در آخر اینکه من رو روز 10 فروردین واسه مو قشنگ سند زدن( تریپ بنگاه داری بخونید)

تا بعد...

گزارش خبری

yadegardust — Mon, 16 Mar 2009 21:45:18 GMT

1- واقعا نمیدونم چرا شب یلدا وقتی داشتم بعد 3 سال موش و گربه بازی به موقشنگ جواب بعله سمبلیکی میدادم به قول قاطبه ایتالیا ایتالیا یک تیغ دو سوسمار این زبون منو نبرید تا من روزی هزار بار به غلط کردن و چه کنم چه کنم نیفتم که آخه آبت کم بود نونت کم بود این تصمیم عجیب و غریبت واسه چی بود !!!.انگار همچین که تصمیم میگیری یه زندگی دونفری رو شروع کنی خاله خانباجی و همسایه و دارسایه هرچی داستان مهیج و محیر العقول توی چند سال زندگی زناشوییشون واسشون اتفاق افتاده با آب و تاب چنان مسلسل وار برات تعریف می کنند که اگه دل و جرات مادر فولاد ذره رو هم داشته باشی باز از ازدواج می ترسی و شبا با فریاد نه نه من ازدواج نمیکنم از خواب می پری.آقا من نتونستم به مردم حالی کنم اگه شوهر شما دست روتون بلند می کنه اما براتون زنجیر طلای 18 عیار میخره حتما از عشقش نیست یا مثلا فلانی اگه سر شوهرش کلاه گذاشته و مردش رو از هستی ساقط کرده یه زن موفق به حساب نمیاد و اصلا آقا یکم دندون رو جیگر بذارید من برم سر خونه و زندگیم تا ببینم من زن ونوسی هستم و موقشنگ مرد مریخی!!! نمیذارن که.

2- حالا چرا اینا رو گفتم؟ دیگه رسما و واقعنی ما رفتنی شدیم. اینکه حالا چرا من به قول بچه ها یکهویی زدم تو کار ازدواج و تعهد دلایل خبیثانه ای داره که نمیدونم اگه تا قبل عقد اینجا بنویسم موقشنگ از نظرش بر میگرده یا نه؟!! خدایی مردی که 15 روز سر کار باشه 15 روز در کنار زن و زندگیش یه مورد هیجان انگیز و فوق العاده جالب برای هر زنی علی الخصوص من نمی تونه باشه؟ ؟؟؟؟یعنی من و موقشنگ 15 روز فرصت داریم از تنهایی و مجردی لذت ببریم وخب شبها از غصه بالشمون رو خیس کنیم ولی همچین یه نموره قدر همدیگه رو مثلا بیشتر از خیلیها بدونیم و موقعی که باهم هستیم کمتر بهم گیر بدیم . ( توجیه در حد آبدوغ خیاره میدونم ). واسه همین دیدم اگه موقشنگ رو از دست بدم دیگه تا آخر عمر نمی تونم یه همچین مرد ایده آلی پیدا کنم که 15 روز غر نزنه عیال شام چی داریم ؟ یا ضعیفه باز رفتی خونه ننت!!

3- اگه بگم تو خونمون همه دارن با دمشون گردو میشکنن شما میگید دم عروسی حساس شدم. بوبو اسم موقشنگ رو آقای نجاتی گذاشته. ( یعنی آقایی که میاد اینا رو از دست من نجات میده ) . نیوشا هربار که با موشقنگ تلفنی صحبت می کنم سجده می کنه بلکه موقشنگ زودتر بیاد و منو ببره. از الان اتاق بنده رزرو شده برای مادر جان بنده که بساط میز طراحی و دم و دستگاه تابلوهاشو بیاره اینجا و صد البته اتاق بنده عینهو بازار رضای خودمون پر وسایلیه که من باید با خودم ببرم و به خدای احد و واحد لال بشم اگه دروغ گفته باشم 50 سانت راه هست که من توی اتاقم از اینور به اونور برم. یعنی در واقع از روی وسایل پرواز می کنم. از بس من دست و پا چلفتی به این تیر و ترکه ها خوردم مثل زنایی که از دست شوهراشون کتک میخورن دست و پاهام کبوده.

4- وقتی میگم هیچ چیز زندگی من شبیه باقی آدمها نیست میگین میخواد متفاوت باشه. هنوز مراسم بله برون انجام نشده و مراسم در حد یه خواستگاری معمولی انجام شد من و موقشنگ دوتایی رفتیم تهران خرید عروسی – بعد تاریخ عروسی مشخص کردیم رفتیم دنبال تالار و عکاس و خونه و .... خب 10 فروردین هم به طور فرمالیته میخوایم یه بله محکم و کوبنده به این موقشنگ بگیم که دیگه هیچ وقت بعد ما هوس یه زن دیگه به سرش نزنه. با این روند کاری هچل هفتی که در پیش گرفتیم می ترسم عین هنرپیشه های هالیودی زبونم لال روم به دیفال بچه مون تو مراسم عروسیمون ساقدوشمون باشه.( خدا به دور)

5-23 اسفند سایت یادگار دوست یکساله شد. دات کام شدنم رو مدیون بزرگ مرد کوچک و لطف بی انتهایش هستم که تمامی نداره و امسال هم انگار باز خجالت زدم کرده و این آدرس برای سال آینده هم تمدید کرده. از من که گذشت ولی خیلی عالی میشه داماد خودم بشیا.

6- کتاب دوم بوبو هم توی این گیر و دار عروسی و داماد بازی بعد سه سال از دست ارشاد در رفته و چاپ شده فکر می کنم کتاب " مرزهای زناشویی" برای یه تازه عروس و تازه عروسان تاریخ مصرف گذشته چیز جالبی باشه. کتاب توسط انتشارات دانژه چاپ شده.

7- به طرز مرگ آوری کار سرم ریخته و فرصت یک دل سیر خوندن و یک نفسی نوشتن و چت کردن با دوستان رو ندارم. دلم برای خوندن نوشته های شما نافرم تنگ شده. تنها کار مفیدی که میکنم گزارش دادن لحظه به لحظه از روند کارام به آویشنه که از راه دور کنترل نامحسوس روی روند زندگی من داره و با فحشهای گاه و بیگاهش یادم میاره باید مثل آدم زندگی کنم و اینقدر توی رابطه ام با موقشنگ جفتک نندازم.

۸-از فردا برای تمدد اعصاب چند روزی میرم نوشهر و خب به هیچ تماسی یا هیچ اس ام اسی جواب نمیدم. این روزهای آخر دوران مجردی رو میخوام با خودم خلوت کنم. بنابراین از همینجا نوروز و سال جدید رو به همه شماهایی که این مدت نوشته های من رو خوندید. توی شادیها و غمهای سال 87 با نوشته هاتون راه جدیدی نشونم دادید تبریک میگم و امیدوارم تو سال 88 انسان متعالی تری بشیم. بودن شما به عنوان دوست توی مسیر زندگیم نشونه ای از لطف خدا بوده شک ندارم . هرجا هستید هر کاری که می کنید هر آدمی که هستید من به بودن شما – به تلنگرهاتون- به تیکه هاتون- به شیطنتهاتون عادت کردم. حالا اینبار برام دعا کنید.

۹- جهت روشن شدن اذهان عمومی شدیدا تکذیب می کنم ۱۰ فروردین عروسیمه. تاریخ عروسی به زودی و متعاقبا از همین تریبون اعلام خواهد شد

تابعد...

زنانگی یواشکی

yadegardust — Fri, 27 Feb 2009 10:07:18 GMT

چندماه قبل از اومدن دوباره موقشنگ شروع به نوشتن یک کتاب کرده بودم به اسم " زنانگی یواشکی" که الان مدتهاست دست بهش نزدم تا شاید فرصتی پیش بیاد که دوباره دل و دماغ نوشتن پیدا کنم. برگشتن به خاطرات گذشته که همش شیرین هم نیست کمی آدم رو اذیت می کنه ولی باعث میشه خودت جواب خیلی از سوالاتت رو به خودت لااقل بدی.

فكر مي كنم خيلي از ما زنها تو زندگيمون يه سري راز داريم كه تاحالا به كسي نگفتيم. يه سري كارها كرديم كه كسي خبري نداره ازشون-يكسري چيزها تجربه كرديم كه نبايد زودتراز يه سني مي فهميديمشون و خيلي از ماها درباره اين چيزها هيچوقت با كسي حرفي نمي زنيم. زنها از مرموز بودن لذت مي برند. شايد توي طبيعتشونه. ياد گرفتن كه يواشكي زنانگي كنند. كسي به اونها ياد نداده كه زنانگيشون رو داد بزنن.توي جامعه اي زندگي مي كنيم كه اگه رفتارمون با الگوهاي زنانه رايج نخوره فورا بهت يه برچسب معلوم الحالي مي چسبونن و هركاري هم بكني ديد آدمها عوض بشو نيست كه نيست. بنابراين همه به نوعي زندگي مخفي دارند و هيچوقت تو نمي توني از كاراشون سر دربياري. اين يه پيمانه براي همه زنها كه هيچوقت حرفي از زندگي گذشته شون نزنند و نسل به نسل هم اين سكوتشون ادامه داره. ولي من از زماني كه لذت زن بودن رو فهميدم طغيان كردم. حس كردم يه جايي يه روزي يه كسي بايد اينقدر شجاعت داشته باشه كه بلند داد بزنه زنه و بايد ياد بگيره و ياد بده. وقتي من بلد نباشم چه طوري مي تونم به دخترم ياد بدم از روح و جسمش لذت ببره؟؟!!. بر فرض مثال هم كه خودم زنانگي كرده باشم اينقدر جسارت دارم يه روز با دخترم بشينم به حرف زدن و همه خاطراتم رو سير تاپياز براش تعريف كنم؟ شك دارم. خيلي شك دارم. واسه همين تصميم گرفتم برگردم به گذشته ام تا بفهمم چرا كم زنانگي كردم ؟ خيلي برام مهمه يه سري خاطرات دوباره زنده بشه تا بفهمم تقصير كي بوده؟نمي خوام قرباني زنانگي خودم بشم.

تازگيا خيلي زياد به بچگيم فكر مي كنم. دنبال يه ردپاي واضحم تا بفهمم كي و كجا و چي بوده كه من از اتفاق افتادنش ترسيدم و اون رو ازيادبردم و ترسش تا الان برام مونده؟!! مدام دنبال همين ردپاها هستم. حس مي كنم عين خانم مارپل دارم تو گذشته ام سرك مي كشم و دنبال يه متهم يا يه جاني بالفطره مي گردم كه گناه رو بندازم گردنش.

هيچ چيز مسخره تر از اين نيست كه تو عاشق باشي و وانمود كني كه كه طرف برات اونقدرها هم مهم نيست. اين نقش بازي كردن زنها خيلي جالب توجه مي تونه باشه. اينكه خيلي از ما زنها ناخواسته وقتي به مرحله اي مي رسيم كه قلبمون يه لرزش خفيفي رو توي خودش احساس مي كنه زود كنترل قلب رو دست عقل ميسپاريم و لعنت به عقلي كه هميشه مو رو از ماست ميكشه و نميذاره رها باشي توي روابط خصوصيت.

نگاه كه مي كنم ته دلم به زناي معلوم الحال حسادت مي كنم. فكر مي كنم خيلي خوب نداي جسمشون رو شيدن. بدنشون براشون غريبه نيست. هرچند راهي كه دارن ميرن جايي براي يه زندگي دائمي براشون نداره و چندصباحي با كسي هستند و باز يك نفر ديگه. اين نوع زندگي هيجان انگيز تر از 50 سال زندگي همراه با سگ دو و داد و فرياد بچه و غرغر شوهر و مادر شوهر نيست؟!! شايد ته دل خيلي از ماها اين نوع سركشي و لجام گسيختگي رو بخواد اما كيه كه بلند داد بزنه گور پدر قانون مسخره تك شوهري؟ همه زنها به نوعي توي بيشتر زندگيشون به خودشون اول از همه خيانت مي كنند؛ چون ياد نگرفتن بشنون چي ميخوان. خوب گوش دادن رو بلد نيستن. اصلا زبان خودشون رو خودشون هم نميدونن. يه جوايي هميشه سردرگمند. انگار يه چيزي رو كه خيلي مهمه يه جايي گذاشتن و الان هرچي ميگردن پيداش نمي كنند. چي مهم تر از هويتي كه مادرهامون نسل به نسل ازما و خودشون و دختراشون ونوه هاشون و از جامعه بزرگ زنها دزديدن؟

اينجور مواقع هميشه دلم مي خواد تمام دادم رو سر مادرم خالي كنم. حس مي كنم سهم منو از زن بودن دزديده. واسه همينه كه الان دوست دارم ارتباطهايي رو با مردها شروع كنم كه براي تصميم گيري نهاييم كمكم كنه. تازماني كه من براي خودم غريبه هستم؛ تا زماني كه هنوز نميدونم عكس العملم دربرابر رفتار نرمال مردها چه طوريه مسخره نيست وارد يك زندگي بشم كه ديگه بازي نيست و بايد قشنگ بازيش كني وگرنه رل اول رو از دست ميدي؟؟

پ.ن : اینا بخشی از اون کتاب ننوشته منه و خب الان یکم نظرم درباره ازدواج عوض شده. نترسید که وای فلانی تو که هنوز دغدغه داری چرا داری یه جون معصوم و بی گناه رو بدبخت می کنی که من فکر می کنم اون آدم درباره انتخاب من مدتها وقت داشته که فکر کنه و الان که داره این نوشته ها رو می خونه دیگه راهی برای برگشت نداره .

مگه نه؟

تابعد...